Dat mijn wereld nog donkerder en duisterder kon worden.
Dat ik eigenlijk nog best gelukkig was geweest, als ik had gezien wat ik wel had.
Dat ik nog meer te verliezen had en zou.

De tofste gast die ik kende, mijn enige echte vriend.
Ik heb van je aanwezigheid genoten.
De zon was iets warmer en het leven aangenamer met jou in het mijne
Een grijns op mijn gezicht als ik denk aan al die super herinneringen.
Ik kan nog steeds niet begrijpen dat er geen nieuwe meer bij zullen komen.
Ik heb nooit verteld dat ik ook nog deze log had, en ik betwijfel of je waar je nu bent
kunt waarnemen wat ik hier schrijf.

Ik mis je

Ik sta op de rand van een nieuw leven
dat ik wel zelf moet kiezen, waarvoor ik zelf de voorwaarden moet scheppen. Maar er gebeurt niets, omdat ik niks doe.
Omdat ik niet weet wat ik moet doen
omdat ik bang ben om de verkeerde keuzes te maken, of gewoon bang om keuzes te maken, bang dat hoe goed de keuze ook zal zijn ik mezelf altijd zal afvragen of het beter had gekunt.
Kon het eeuwige twijfelen maar eens ophouden.

Wat nou als je niet weet wat je wilt?
Ook na honderde analyses in je hoofd en op papier.
Wat nou als je niet weet wat je moet doen?
Ookal ben je volwassen, of had je dat volgens de regels al jaren moeten zijn.
Wat nou, als je niet weet wat je moet voelen,
Niet eens weet wat je nu voelt, laat staan dat je je de weg van het een naar het ander kunt voorstellen.
Ik denk aan al die dingen en aanverwante zaken en ik zie geen connecties, alleen raakvlakken, geen aanknopingspunten.
abstracties, maar geen mogelijkheden.

Ik probeer water je grijpen met mijn handen, maar ik weet dat het niet kan
Kun je mentaal verdwalen? of heb ik dat uitgevonden?
Ik zwem mijlen door de oceanen, maar ik zie geen water.
Hoe kom je ooit thuis als weet dat je verwaald bent in je eigen achtertuin?

wow.
Dat er nog steeds mensen langskomen,
terwijl ik deze log als zo’n tijd verwaarloos.
ik was deze log in het duister begonnen omdat ik m’n oude blog
helemaal zat was.
het moeten loggen.
Ik was het spuugzat.
Maar nu ben ik er weer teruggekeerd.
Deze hou ik denk ik als uitvalbasis.
als ik me ergens wil verschuilen.
Niet per Se gevonden hoef te worden
of gewoon even wil wentelen in een bepaalde emotie.
Dingen die ik liever anoniem doe.
Die zullen hier te lezen blijven.

VANDAAG GA IK BERGEN WERK VERZETTEN!!!

he. jongens, kunnen jullie niet zien dat ik het veeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel te druk heb om te loggen?!
soeper
doeper
tjoeper
floeper
roeper
knoeper DRUK!

ach. ja misschien is er morgenmiddag weer tijd.

PS: heerlijk om weer in het donker te zijn!

fuck!
Ik heb nog maar 2 1/2 dag om m’n scriptie af te schrijven en het lukt me maar niet uit de baggerberg van resultaten en analyses xe9xe9n behoorlijke samenhangend verhaal te maken.
Iets dat laat zien dat ik begrijp wat ik in godsnaam heb gedaan, wat laat zien dat ik weet waar ik het over heb…
HELP!!!

dial my number
season my life
feed the spark
i feel inside
send
a message
leave a note
it’s been a week
what?
eight days
girl c’mon!

Gisteren eindelijk mijn opa (en oma) weer eens gebeld.
Ik had ze al 4 maanden niet meer gesproken!
En te bedenken dat ze m’n enige overgebleven ouders zijn
grootouders
Ik heb ook nog een vader, maar het is niet alsof ik dara ooit een echt gesprek mee heb. Of dat ie over zijn lippen krijgt dat ie van me houdt ofzo.
Maargoed, opa klonk niet erg fit.
en ik schaamde me zo, dat ik nu pas iets van me liet horen.
En ik voelde dat hij teleurgesteld in me was.
Dat ik zijn stokoude grootouders zo lang had kunnen vergeten.
Ik was ze natuurlijk niet vergeten en ik had naast weekende ook genoeg vrije dagen naast m’n stage en dus geen reden om ze niet eens op te zoeken.
sorry opa! Je leest dit niet, want je weet niks van internet, maar ik meen het wel.

Ik zie de laatste twee weken steeds een meisje dat me heel erg doet denken aan Venusuit het schilderij ‘De geboorte van Venus’ van Botticelli. Hoe raar is dat?

Ze heeft zo’n middeleeuwse fragiele schoonheid, rood haar en ik ben een beetje bang van haar.

Ik ben een mohicaan, een van de laatste, hier op school.
Mijn generatie (lees jaar) is bijna uitgestorven.

Nu weet ik eindelijk een beetje hoe oude mensen zich voelen, die
iedereen die ze kennen om zich heen zien verdwijnen.
Dat is hier ook zo.
Elke dag zie ik nieuwe gezichten,
gezichten die ik niet herken. Ik hoor hier niet thuis, zegt een stemmetje vanbinnen.
Wat doe je hier nog?! Schreeuwt het.

En heel af en toe kom ik nog een jaargenoot tegen.
HEEEEE! Hoe is het!
We knopen we meteen een gesprek aan.
We vluchten nog net niet in elkaars armen.
Dit zijn de enige mensen hier die weet hoe het voelt om als ‘oude man’ nog hier te zijn.

Zo moet het ongeveer zijn, als oude hoogbejaarde vrienden elkaar na
jaren tegenkomen in een wereld waarin zij voor hun gevoel niet meer thuishoren.
Vanavond meteen maar weer eens mijn opa bellen!